عاشقانه ها برای عاشق ترین ها

من و تو

lovely4lovers — Sat, 01 Nov 2008 10:10:15 GMT

من و تو

بهترين ِ روزها از آن ِ تو شب ها برای من

لبخند از آن ِ تو دلتنگی برای من

فردا به پای تو ديروز به ياد ِ من

مرهم صدای تو دردم صدای غم

دريا از آن ِ تو ابر ها برای من

نفسم از آن ِ تو چشمهات برای من

قلمم به ناز ِ تو نازت حيات ِ من

زنده ام به ياد ِتو يادت به ياد ِ من

خوابم خيال ِ تو شب تکيه گاه من

عاشق ، خدای تو معشوق ، خدای من

من ، تو ؛ تو هم ز من ما ، عشق ، خدا و غم

...

"شعر : محسن . م"

حوا و آدم !

lovely4lovers — Thu, 18 Sep 2008 11:40:18 GMT

بر گل چمن و چمن به گل می نازد در دل ، نفس از تمام جان می بازد

عشق از نفس گرم حوا می تازد آدم نگه اش به دلستان می يازد

شعر از خودم: محسن.م

lovely4lovers — Mon, 08 Sep 2008 15:58:18 GMT

دود می خیزد ز خلوتگاه من

کس خبر کی یابد از ویرانه ام؟

با درون سوخته دارم

سخن .

کی به پایان می رسد افسانه ام؟

دست از دامان شب برداشتم

تا بیاویزم به گیسوی

سحر .

خویش را از ساحل

افکندم در آب

لیک از ژرفای دریا بی خبر .

بر تن دیوارها طرح شکست

کس دگر رنگی در این سامان ندید .

چشم می دوزد خیال روز و شب

از درون دل به تصویر

امید .

تا بدین منزل نهادم پای را

از درای کاروان بگسسته ام

گرچه می سوزم از این آتش به جان ،

لیک بر این سوختن دل بسته ام .

_(¯`·._ سهراب سپهری _.·´¯)_

عقل و عشق !

lovely4lovers — Fri, 29 Aug 2008 15:16:21 GMT

مناظره عقل و عشق :

عقل گويد من دليل هر نمودم
عشق گويد من شهنشاه وجودم

عقل گويد آگه از هر شرو خيرم
عشق گويد برتر از اينهاست سيرم

عقل گويد من به هستي رهنمايم
عشق گويد نيستي را ره گشايم

عقل گويد من نگهدار وجودم
عشق گويد فارغ از بود و نبودم

عقل گويد من نظام کايناتم
عشق گويد رسته از قيد جهانم

عقل گويد پادشاهي پرفتوحم
عشق گويد من امير قلب و روحم

عقل گويد کشف معقولات خوانم
عشق گويد علم مجهولات دانم

عقل گويد از خطرها مي رهانم
عشق گويد در خطر ها من امانم

عقل گويد عالم و صاحب کمالم
عشق گويد من به دنبال وصالم

---------------------------------------------

عشق اينجا آتش است و عقل دود
عشق كامد مي گريزد عقل زود

عقل در سوداي عشق استاد نيست
عشق كار عقل مادرزاد نيست

"عطار "

--------------------------------------------

رابطه ی عقل وعشق از دیدگاه قرآن :

عقل حقيقي انديشه اي است كه خاصيت آن بازدارندگي از بديها و راهنمايي به سوي خوبيهاست و همسوي با فطرت و وجدان انسان كار مي كند و عشق (محبت الهي) نماد برترين رابطه عاطفي و احساسي انسان است كه بين او و خالقش شكل مي گيرد و جايگاه اصلي هر دو اين ادراكات ، قلب است. هر چند در طول تاريخ ، نظرات مختلفي در مورد اين دو بعد وجودي انسان ابراز شده و گاه انسان به صورت تك بعدي در نظر گرفته شده است، اما از نظر قرآن كريم و روايات بين ابعاد وجودي انسان هماهنگي كامل دارد و توجه به يك بعد وجودي انسان، منافاتي با پرداختن به ابعاد ديگر او ندارد و لازم است براي درك درست حقيقت از تمام ابزارهاي شناختي كه در انسان به امانت گذاشته شده است، استفاده شود و پس از آن نيز بايد براي نيل به مقصود از تمام نيروهاي دروني خود، بهره مند شد.

-------------------------------------------

عقل :

چیست دانی عقل در نزد حکیم؟ مقتبس، نوری ز مشکوة قدیم

از برای نفس تا سازد عیان از معانی، آنچه می‌تابد بر آن

چون جمال عقل، عین ذات اوست نیستش محتاج عینی کو نکوست

بلکه ذاتش هم لطیف و هم نکوست دیگران را نیز نیکویی به اوست

پس اگر گویی، چرا نیکوست عقل خواهمت گفتن: نکو زان روست عقل

جان و عقل آمد، بعینه، جان نور که بود از عین ذات او ظهور

او بذاته، ظاهر آمد، نی به ذات فهم کن، تا وارهی از مشکلات

نیر اعظم دو باشد: شمس و عقل جسم و جان باشند عقل و شرع و نقل

نور عقلانی، فزون از شمس دان زانکه این تابد به جسم و آن به جان

نور عقلانی کند تنویر دل نور شمسانی کند تنویر گل

شمس بر ظاهر، همین تابان بود لیک باطن، از خرد ریان بود

عشق :

علت عاشق ز علتها جداست عشق اصطرلاب اسرار خداست

عاشقی گر زین سر و گر زان سرست عاقبت ما را بدان سر رهبرست

هرچه گویم عشق را شرح و بیان چون به عشق آیم خجل باشم از آن

گرچه تفسیر زبان روشنگرست لیک عشق بی‌زبان روشنترست

چون قلم اندر نوشتن می‌شتافت چون به عشق آمد قلم بر خود شکافت

گل يخ

lovely4lovers — Mon, 18 Aug 2008 08:51:18 GMT

گل يخ

گل يخ اين گل ِ احساس و بی پروا

گل مغرور پر قدرت ، گل بی مقصد فردا

زعطرش هر دلی احيا ، نگاهش اشکی در سرما

زگرمای درون گل ، شود آئينه بی پروا

چو قلبش بّر زند دل را ، دل سرد زمستان را

بهاری می کند هر دم ، چو آرايد شب سرد را

گلی در سايه ی خورشيد ، که روياند محبت را

گلی با چهره ای ساده ، گل تنهای بی خار زمستان ها

گل يخ اين گل ِ احساس و بی پروا .

شعر از خودم

یه شاخه گل رز به رز

lovely4lovers — Tue, 05 Aug 2008 13:21:10 GMT

عشق رو نميشه با يه شاخه گل مقايسه کرد ولی ميشه عشق رو با يه شاخه گل اثبات کرد.

مجموعه اشعار من - عاشقانه ها برای عاشقترین ها -

lovely4lovers — Mon, 28 Jul 2008 14:08:18 GMT

کاش می تونستم ترانه هامو روی قطرات بارون بنويسم ؛ آخه تو بارون رو خيلی دوست داری ، اينجوری ميتونم

مطمئن بشم که ميخونی شون ، اما اگه زير بارون چشاتو بستی و ترانه هامو نديدی چی؟ اشکالی

نداره حتی اگه چشاتو هم ببندی ؛ حسشون که مي تونی بکنی؟! آره ، اينجوری خيلی بهتره ، من

می خوام ترانه هامو حس کنی ، نمی خوام بخونی ! من ترانه هامو روی قطرات بارون می نويسم ،

به اميد خيس شدنت زير اين بارون ؛ البته با چشای بسته!

شعر جدید

lovely4lovers — Mon, 07 Jul 2008 20:18:18 GMT

از براي چه برم رنج ، از براي که کنم گنج

دگرم ياد ندارم ، دگرم يار ندانم

مگرم باز جوانم ، مگرم بسته زبانم

اگرم باز توانم ، اگرم بي تو توانم

نگرم بر شب تارم ، نگرم بر دل خامم

وگرم بي تو نشستم ، وگرم از تو نوشتم

جگرم سيخ نداند ، جگرم سوخته بايد

به گرم ديده نديدم ، به گرم بوسه نچيدم

از براي چه کنم جنگ ، از براي که شوم تنگ

شعر از خودم

زیبا ترینم

lovely4lovers — Tue, 01 Jul 2008 15:34:18 GMT

زيباترين تصويري که در زندگانيم ديدم نگاه عاشقانه و معصومانه تو بود زيباترين سخني

که شنيدم سکوت دوست داشتني تو بود زيباترين احساساتم گفتن دوست داشتن تو

بود زيباترين انتظار زندگيم حسرت ديدار توبود زيباترين لحظه زندگيم لحظه با تو بودن بود

زيباترين هديه عمرم محبت تو بود زيباترين تنهاييم گريه براي تو بود زيباترين اعترافم

عشق تو بود ...

تبعیدی

lovely4lovers — Sun, 15 Jun 2008 15:53:18 GMT

به شهر شلوغ بي کسي تبعيد شدم
سفر درازي بود ، از ديار عشق مي آوردنم

خسته از راه ، تکيه گاهي براي لحظه اي هم نيافتم
شايد من تازه وارد بودم ، اما نه
همه از کنار هم رَد مي شدند ، گويي نابينايند

اونجا هيچکسي دل نداشت
گويي همه دل داده و پس هم نگرفته بودند

چندتا اعدامي رو ديدم ؛ که مي کشيدند فريادِ عشق و بي صدا
دلشون سوخته بود ، ديگه پس هم نمي تونستن بگيرن اون دلو

اونجا روز و شب نداشت ، هميشه غروب بود
شب نبود ؛ ستاره هاشو بشماريم تا بخوابيم
هيچکسي نمي خوابيد تو اون ديار

خنده بر لب نديدم ، گريه هم ؛ اي مي ديدم
همه ساکت بودند ، اونقدر سکوت بود که گوشامو کَر مي کرد

فردايي نبود ، هميشه ديروز بود

زمينش خاک نداشت ، همه چيز از سنگ بود

يکي رو به قيد ضمانت برگردوندند ، شايد توبه کنه
اما بعدش با حکم اعدام به دست برگشت

اونجا رنگ سبزي موجود نبود ، نور نبود ، اميد نبود
انتظار آدماش دَرارو از جا مي کند

عده اي نشسته بودند و ساز دستي مي زدند
سازشون صدا نداشت ، اما اشک همه رو پايين کشيد

همه دلسرد بودند ، گرچه بي دل بودند
نه هواش گرم نبود ، سرماش هم بي رنگ بود

هيچ کسي نا نداشت

همه از شيشه بودند

در ِ اونجا از سنگ بود ...

شعر از خودم