دود می خیزد ز خلوتگاه من

کس خبر کی یابد از ویرانه ام؟

با درون سوخته دارم

سخن .

کی به پایان می رسد افسانه ام؟

دست از دامان شب برداشتم

تا بیاویزم به گیسوی

سحر .

خویش را از ساحل

افکندم در آب

لیک از ژرفای دریا بی خبر .

بر تن دیوارها طرح شکست

کس دگر رنگی در این سامان ندید .

چشم می دوزد خیال روز و شب

از درون دل به تصویر

امید .

تا بدین منزل نهادم پای را

از درای کاروان بگسسته ام

گرچه می سوزم از این آتش به جان ،

لیک بر این سوختن دل بسته ام .

_(¯`·._ سهراب سپهری  _.·´¯)_

نوشته شده توسط M o h 3 n در 87/06/18 ساعت | لینک ثابت |

دوست دارم" را من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام اين گل سرخ من است دامني پر کن از اين گل که دهي هديه به خلق که بري خانه ي دشمن ! که فشاني بر دوست, راز خوشبختي هر کس به پراکندن اوست! در دل مردم عالم _ به خد ا_ نور خواهد پاشيد روح خواهد بخشيد. تو هم اي خوب من! اين نکته به تکرار بگو اين دلاويز ترين شعر جهان را همه وقت نه به يک بار و به ده بار,که صد بار بگو "دوستم داري " را از من بسيار بپرس دوستت دارم را با من بسيار بگو