تبعیدی

 

به شهر شلوغ بي کسي تبعيد شدم
سفر درازي بود ، از ديار عشق مي آوردنم

خسته از راه ، تکيه گاهي براي لحظه اي هم نيافتم
شايد من تازه وارد بودم ، اما نه
همه از کنار هم رَد مي شدند ، گويي نابينايند

اونجا هيچکسي دل نداشت
گويي همه دل داده و پس هم نگرفته بودند

چندتا اعدامي رو ديدم ؛ که مي کشيدند فريادِ عشق و بي صدا
دلشون سوخته بود ، ديگه پس هم نمي تونستن بگيرن اون دلو

اونجا روز و شب نداشت ، هميشه غروب بود
شب نبود ؛ ستاره هاشو بشماريم تا بخوابيم
هيچکسي نمي خوابيد تو اون ديار

خنده بر لب نديدم ، گريه هم  ؛ اي مي ديدم
همه ساکت بودند ، اونقدر سکوت بود که گوشامو کَر مي کرد

فردايي نبود ، هميشه ديروز بود

زمينش خاک نداشت ، همه چيز از سنگ بود

يکي رو به قيد ضمانت برگردوندند ، شايد توبه کنه
اما بعدش با حکم اعدام به دست برگشت

اونجا رنگ سبزي موجود نبود ، نور نبود ، اميد نبود
انتظار آدماش دَرارو از جا مي کند

عده اي نشسته بودند و ساز دستي مي زدند
سازشون صدا نداشت ، اما اشک همه رو پايين کشيد

همه دلسرد بودند ، گرچه بي دل بودند
نه هواش گرم نبود ، سرماش هم بي رنگ بود

هيچ کسي  نا  نداشت

همه از شيشه بودند

در ِ اونجا از سنگ بود ...

شعر از خودم

نوشته شده توسط M o h 3 n در 87/03/26 ساعت | لینک ثابت |

دوست دارم" را من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام اين گل سرخ من است دامني پر کن از اين گل که دهي هديه به خلق که بري خانه ي دشمن ! که فشاني بر دوست, راز خوشبختي هر کس به پراکندن اوست! در دل مردم عالم _ به خد ا_ نور خواهد پاشيد روح خواهد بخشيد. تو هم اي خوب من! اين نکته به تکرار بگو اين دلاويز ترين شعر جهان را همه وقت نه به يک بار و به ده بار,که صد بار بگو "دوستم داري " را از من بسيار بپرس دوستت دارم را با من بسيار بگو