فرج از خالق هستي بخوانيم

 

شهر پُر از مردم و مردم پُر از هيچند
رَهنماي زندگي را ديده اند و باز مي پيچند

محبت ، که خار از گل گرفت
هيچکس را هم توانست از کسي ديگر گرفت ؟

رنگها در چهره ي مردم فراوانند
هيچ نمي دانند و در گوينده دانايند

از سه حرف "عشق" ، دگر چيزي نمي دانند
سه حرف عشق را ، با پول مي سازند و باز اين هم نمي دانند

شوري قطره ي اشکِ کوچکي را ، نمي خواهند شيرينش کنند
تا رسد درياي بي پرواي خودبيني ، که در آن ديگران غرقند

دروغ از راست مي گويند و اصلا راست مي دانند ؟
نمازِ روز مي خوانند و از شب ها نمي دانند

يتيماني که شب را بر علي درياي اشکِ بي کران کردند
نميشناسند و شب آسوده مي خوابند

فرج از خالق هستي بخوانيم و بدانيم؛
که در دنياي بي آسايش و وجدان ،نمانيم

شعر از خودم

نوشته شده توسط M o h 3 n در 87/03/18 ساعت | لینک ثابت |

دوست دارم" را من دلاويز ترين شعر جهان يافته ام اين گل سرخ من است دامني پر کن از اين گل که دهي هديه به خلق که بري خانه ي دشمن ! که فشاني بر دوست, راز خوشبختي هر کس به پراکندن اوست! در دل مردم عالم _ به خد ا_ نور خواهد پاشيد روح خواهد بخشيد. تو هم اي خوب من! اين نکته به تکرار بگو اين دلاويز ترين شعر جهان را همه وقت نه به يک بار و به ده بار,که صد بار بگو "دوستم داري " را از من بسيار بپرس دوستت دارم را با من بسيار بگو